17-08-2017

ΕΣΕΙΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΕ ΤΗΝ ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΥΡΙΧΑΙΜΙΑ;;; ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ!!! Δύο Αρθρα!

Εσείς θεραπεύετε την ασυμπτωματική υπερουριχαιμία; Ανοικτός διάλογος!!! Δύο άρθρα!!
 
 
Αρθρο 1ο. 
 
 
Γιατί εγώ την θεραπεύω! Δρ Αχιλ. Ε. Γεωργιάδης. Ρευματολόγος, (myoskeletiko@gmail.com)
 
 
Υπερουριχαιμία ονομάζουμε την άνοδο του ουρικού οξέος του αίματος πέραν του 6,8 mg/dL. Το όριο αυτό έχει τεθεί διότι αποτελεί και το όριο διαλυτότητας του ουρικού οξέος στο αίμα. Πέραν από αυτό το ουρικό οξύ κρυσταλλώνεται σε κρυστάλλους ουρικού μονονατρίου και κατακάθεται στις αρθρώσεις και σε πολλούς άλλους ιστούς τους σώματος, όπως π.χ. στους μυς, στον σκληρό των οφθαλμών, στη καρδιά, στα νεφρά, στο νευρικό σύστημα, στα αγγεία και αλλού. 
Το σημαντικό σε αυτόν τον ορισμό είναι ότι στην υπερουριχαιμία έχουμε κατακρήμνιση κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στους διάφορους ιστούς.
Πιστεύω ότι το να αθροίζονται κάποιοι κρύσταλλοι σε κάποιο όργανο σε χρόνια βάση δεν είναι κάτι το ιδιαίτερα υγιές και πρέπει να επηρεάζει αρνητικά την  λειτουργία του συγκεκριμένου οργάνου. 
Επομένως ανεξάρτητα εάν πιστεύουμε ή όχι, ότι η χρόνια υπερουριχαιμία, όπως δείχνουν πολλές πια μελέτες, συνδυάζεται με σοβαρές συννοσηρότητες και αυξάνει την θνησιμότητα, θα πρέπει να παραδεχτούμε τουλάχιστον ότι η προοδευτική άθροιση κρυστάλλων μεταξύ των κύτταρων των ευγενών ιστών δεν είναι κάτι  καλό και θα πρέπει, εάν είναι δυνατόν, να αποτρέπεται.
Επειδή υπάρχουν φάρμακα που μπορούν αποδεδειγμένα και με ασφάλεια να μειώσουν το ουρικό οξύ του αίματος σε φυσιολογικά επίπεδα και να αποτρέψουν την δημιουργία των βλαπτικών κρυστάλλων, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να τα χρησιμοποιώ, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες, μόνον όταν το ουρικό οξύ του αίματός του είναι περισσότερο από 9 mg/dL ή ο ασθενής έχει υποστεί τουλάχιστον μία κρίση ουρικής αρθρίτιδας, ή έχει δημιουργήσει ουρικούς λίθους  ή είναι αλκοολικός ή παρουσιάζει τόφους.
Επειδή προσωπικά εάν είχα παρόμοιο πρόβλημα θα τα χρησιμοποιούσα για προληπτικούς λόγους στον εαυτό μου, δεν βλέπω γιατί δεν θα πρέπει να προφυλάξω και τους ασθενείς μου.
 
 
 
Αρθρο 2ο
 
 
Μεταξύ σφύρας και άκμονος… Δ. Καρόκης, Ρευματολόγος, (dkarokis@hotmail.com)
 
 
Η διαμάχη για τη σημασία ή όχι της ασυμπτωματικής υπερουριχαιμίας και την ανάγκη ή όχι να θεραπεύεται, κρατά πολλά χρόνια και θα συνεχίσει…
Διάφορες επιστημονικές εταιρείες κατά καιρούς καταθέτουν την άποψή τους υπό μορφή συστάσεων ή κατευθυντήριων οδηγιών, και είναι συχνά αντικρουόμενες, πολλές φορές και ανάλογα με την συνολικότερη προσέγγισή τους, πχ οι παθολόγοι πιο πολύ το αντιμετωπίζουν σαν βιοχημική ανωμαλία και ασχολούνται μόνο με το  τελικό αποτέλεσμα (την κρίση ουρικής αρθρίτιδας), ενώ οι ρευματολόγοι βλέπουν το θέμα ως μια γενικότερη νοσογόνο κατάσταση με πολλές πτυχές και προεκτάσεις. Ακόμα περισσότερο, είναι γνωστή και η εκτεταμένα ανεπιτυχής και λανθασμένη γενικά αντιμετώπιση τόσο της υπερουριχαιμίας αλλά και της ουρικής αρθρίτιδας από ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων. 
Εφόσον ζούμε και λειτουργούμε στην εποχή της «ιατρικής με αποδείξεις» (evidence based medicine), είμαστε υποχρεωμένοι (?) να αποδεχόμαστε κι να τηρούμε τις κατευθυντήριες οδηγίες, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση συνιστούν θεραπεία της ασυμπτωματικής υπερουριχαιμίας μόνο εφόσον τα επίπεδα του ουρικού οξέος ξεπερνούν κάποια συγκεκριμένα όρια. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι αποδεχόμαστε να έχει κάποιος για πολύν καιρό υπερουριχαιμία, ας πούμε 8 ή 9 mg/dl χωρίς να κάνουμε τίποτα, και ξαφνικά μόλις κάνει την κρίση ουρικής αρθρίτιδας ξεκινάμε να δίνουμε αγωγή. Δηλαδή τι έγινε μέσα σε μια νύχτα που αλλάζει τη νόσο? Το αυξημένο ουρικό τόσον καιρό ήταν αβλαβές και τώρα έγινε τοξικό? Η διεθνής βιβλιογραφία βρίθει δημοσιεύσεων που δείχνουν την αυξημένη νοσηρότητα που προκαλεί η υπερουριχαιμία, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις συνύπαρξης με διαβήτη, υπέρταση, στεφανιαία νόσο κλπ.
Η προσωπική μου θέση είναι ότι πρέπει να χορηγούμε αγωγή –ακόμα και σε χαμηλότερα επίπεδα υπερουριχαιμίας-  σε περιπτώσεις μεταβολικού συνδρόμου και συνοσηρότητας όπως περιγράφηκε παραπάνω. Η αλλοπουρινόλη είναι ένα φτηνό και σχετικά ασφαλές φάρμακο, και νομίζω πως η πιο «ελεύθερη» χρήση της περισσότερο καλό θα κάνει παρά κακό.